Kronkelprijs 2019

 

Thema: 'Ritme'

In 2019 werd gevraagd dat de inzendingen het thema ‘ritme’ zouden exploreren. 

Ritme is een specifieke herhaling (in bijvoorbeeld de tijd of de ruimte) door middel van accenten, die een zeker patroon of regelmaat vertonen. Het is een belangrijk aspect van muziek, kunst, architectuur, film, dans, veel poëzievormen, esthetiek in het algemeen, maar ook van het dagelijks leven (dag- en jaarritme)... Ritme zorgt voor een ervaring van herkenning, rust en overzicht.

Er werden massaal veel gedichten ingezonden: 162 stuks. De vierkoppige jury maakte een selectie van tien laureaten. 

 

Winnaar Kronkelprijs 2019: Valérie Gerard

Foto © Simon Blackley

Valérie Gerard (links op de foto) is 33 en woont in het Antwerpse Wilrijk. Nadat ze al lang teksten in het Engels schreef, besloot ze in de zomer van 2016 om de Nederlandse taal verder te ontdekken en kortverhalen en gedichten te schrijven rond het thema van psychische kwetsbaarheid. 

Ze werkt sinds enkele jaren als illustratrice en kunstenares vanuit haar atelier in Mortsel. Ze tracht met haar verhalen, illustraties en kunstwerken, de taboes rond psychische kwetsbaarheden te doorbreken en in dialoog te gaan met de wereld. 

Dichten is voor haar een manier om haar hoofd leeg te maken, ideeën op papier te zetten en op die manier ook voor een stukje los te laten. Het helpt haar tevens om zich meer verbonden te voelen met haar familie door haar teksten te delen en hen wat inkijk te geven in haar hoofd. Hieronder vind je haar winnend gedicht:
 

De pertinente pianist

Hij slaat zijn rokkostuum naar achter
En zet zich op zijn stoel
Tilt zijn handen op, en wacht 
Op het juiste maatgevoel 

De dirigent zwaait met zijn stok
En met zijn linkerhand 
Schildert hij de kleuren en de warmte
Maar het klinkt dissonant 

De strijkers zijn echter loyaal 
De blazers mooi gedwee
De pauken spreken klare taal
Maar de pianist, die doet blasé

Hij wijkt af van de partituur 
En volgt zijn humeur
Weg harmonie, weg structuur
Hij voelt zich D Mineur 

Hij speelt luider, hoger, scheller
Laat het ritme naast zich staan 
Zijn getokkel, alsmaar sneller
Schiet de orde naar de maan 

Chaos en kakofonie, 
Een furieuze dirigent 
Die wanhopig gesticuleert
Maar de pianist doet pertinent

Het zal je dan misschien verbazen 
Zelfs de muzikanten stonden paf 
Want het recital eindigde in extase


Toen het publiek een staande ovatie gaf