Bang voor de psychiatrie (09/2018)

(Vertaling: Nadia Mahjoub, illustratie: NaMa - Dit artikel verscheen in 2018 in het septembernummer van Spiegel)

Ik las onlangs een bericht op de Franstalige blog ‘blogschizo.wordpress.com’ dat me heel sterk aansprak, omdat het weergeeft hoe ik er zelf ook over denk. De auteur gaf de toestemming haar tekst te vertalen en te publiceren.

Ik ga me niet verontschuldigen voor het feit dat ik bang ben voor het psychiatrische ziekenhuis.

Ik zei op Twitter dat het beter was de psychiatrie zoveel mogelijk te vermijden, dat ik mezelf daardoor had gered. Sommigen hebben mij dat verweten. Maar zoals de dingen er nu voor staan, kan ik mensen echt niet adviseren om naar een psychiatrisch ziekenhuis te gaan. En dat is met pijn in het hart.

Mijn ziekenhuisopname was een nachtmerrie die twee jaar heeft geduurd, en dan nog: ik had niet eens gewelddadige dingen meegemaakt zoals isolatie of fixatie. Ik zag een vriend suïcidaal worden door opgesloten te zitten.

Na een eerste ziekenhuisopname weigerde ik elke nieuwe opname die me werd aangeboden. Ik had het geluk dat mijn keuze gerespecteerd werd.

Ik kreeg te horen dat ik de psychiatrie niet mocht demoniseren. Maar ik ben niet degene die de psychiatrie demoniseert, ze doet dat zelf heel goed. Ja, we zijn met velen die bang zijn voor een psychiatrische opname en dat is niet zonder reden. Het komt niet door misvattingen. Over het algemeen is dit te wijten aan eerdere hospitalisaties of ervaringen van mensen die we kennen. De psychiatrie beangstigt mij omdat ik haar ken. Vroeger dacht ik dat isoleercellen niet meer bestonden, dat men mensen niet vastbond, dat er geen uniformen meer waren. Ik kon er niet verder naast zitten.

Daarmee wil ik niet zeggen dat alle zorgverleners patiënten slecht behandelen, of dat ze het leuk vinden om dat te doen. Maar het psychiatrische systeem is altijd repressief en normatief geweest. Ja, er zijn competente zorgverleners. Ik heb altijd gezegd dat in het ziekenhuis waar ik verbleef de verpleegsters vriendelijk waren, maar ze hebben me toch maar mooi verplicht om me helemaal uit te kleden in het bijzijn van vier mensen om het ziekenhuisuniform aan te doen en om mijn mond te openen zodat ze konden controleren of ik mijn medicijnen wel degelijk had geslikt. Ze waren dan misschien wel aardig, maar ze waren er wel om de instelling te laten draaien.

Ik zou graag een toevluchtsoord kennen waar ik mensen die het moeilijk hebben naar zou kunnen verwijzen. Ik wou dat het psychiatrisch ziekenhuis zo een plek was. Dat dat niet zo is vind ik persoonlijk heel jammer. Ik vind het ook jammer dat ik geen 100% vertrouwen in een psychiater kan hebben, omdat hij de macht heeft om me tegen mijn wil te hospitaliseren. Het is jammer dat mijn gevoelens naar mijn psychiater ambivalent zijn, want zelfs al waardeer ik hem heel erg, ik weet ook dat hij waarschijnlijk al verschrikkelijke dingen besliste, zoals het isoleren en vastbinden van mensen. Ik stopte met het bezoeken van een vorige psychiater die ik tien jaar lang zag, omdat zij beweerde dat dit zorg was, dat het normaal was om mensen naakt in de isoleercel te steken.

Kortom, ik ga me niet verontschuldigen voor het feit dat ik voel wat ik voel, dat ik al die nachtmerries heb gehad, dat mijn hart breekt telkens ik getuigenissen lees over dergelijke praktijken, dat ik bang ben voor het psychiatrische ziekenhuis. Oké, het heeft levens gered, maar dat is geen reden om dergelijke praktijken te handhaven. Ik heb geen veilige plek om naartoe te gaan wanneer het slecht met me gaat. Ik heb geen verzorgers waar ik volledig op kan vertrouwen. En ik denk niet dat ik het probleem ben, maar wel het systeem.

In plaats van mensen te verwijten dat ze schrik hebben, in plaats van hen te zeggen dat ze de psychiatrie demoniseren, moet men zich misschien beginnen afvragen waarom we met zovelen hetzelfde denken. Het is niet alleen het gebrek aan ziekte-inzicht dat ons afstand doet nemen van de zorg, zelfs al lijkt het handig dit als verklaring te hanteren.

___
Bron: https://blogschizo.wordpress.com/2018/06/04/je-ne-vais-pas-mexcuser-davoir-peur-de-lhopital-psychiatrique/